आता नाही तर केंव्हा - एका मनातल्या गावाची कथा

जेंव्हा सगळीकडे रणरनते ऊन असते , झाडे सुद्धा सावली मागतात तेंव्हा नांगरणीला सुरुवात होते.   आत आणि बाहेर उन्हाळा असतो , सगळीकडे भकास असते ! प्रेमाचा , पाण्याचा आणि पैशाचा दुष्काळ असतो तेंव्हा नांगरणीला सुरुवात होते. जेंव्हा हंगामावर आलेले पक्षी सग्या सोयर्‍यांसारखे उडून जातात तेंव्हा नांगरणीला सुरुवात होते.   दूरवर फक्त आग आणि उडणारी धूळ जेंव्हा डोळे करपवते जेंव्हा अश्रुही मदतीला येत नाही तेंव्हा नांगरणी सुरू करतो मी ! उद्यासाठी जमीन तयार करतो. स्वप्न म्हणून नाही तर कर्तव्य म्हणून.   42-47° तापमानात जेंव्हा मजूर अंगाला राख फासून जोगडे होतात , तेंव्हा डोक्याला रुमाल बांधून , ग्वागल लाऊन आपण आपली स्टाइल दाखवत ट्रॅक्टरला धक्का मारतो! त्यासाठी बूट पण धंनगरी असावे लागतात. ट्रक्टर डिझेलने फूल केला , पाण्याची बादली नागरला अडकवली , हायड्रोलिक वर केला , ब्रेक काढला की आपण मार्गस्थ. धुळीचा प्रचंड लोट उडवत. धड धड - खड खड. इथे कुठे आलाय आराम इथे तर मागच्या फळीवर लटकुन बसायला पण कसब लागते. प्रभू - थोडो ऊन उतरब दे न ! काही घाई है !   मी - आनो है त चल नाही त म चल्...