आता नाही तर केंव्हा - एका मनातल्या गावाची कथा

  पडझड गावात माझ्या लहानपणी काही मोजकीच घरे होती ज्यांची मुले शाळेत चप्पल घालून येत, ते सुखवस्तू होते. ७०-८० एकर काळीच्या जमिनी, राहायला चुन्याची हवेली वजा पक्की घरे, देवढीतले लाकूड काम घराला शिसम ची खांब आणि आरे असलेले धाबे, खाली शहाबादी फरशा. मोठ मोठे ओटे, त्यांना लावलेल्या घोडे बांधायच्या कड्या, पाण्याचे हौद, मोरीला असलेले धुण्याचे दगड. फक्त गुरे बांधण्यासाठीचे, पत्र्याचे छप्पर असलेले, पक्के वाडे. त्यांचे राहणीमान सुद्धा डौलदार असे. गुलाबी, लाल लाल पागोटे, कानात भीक बाळ्या, बोटात वेगवेगळ्या अंगठ्या, किमती चढावे. छोट्या छकडा गाडीत त्यांची सवारी शेतातील बांधा पर्यंतच जात असे. या मंडळींची मुले बहुधा व्यसनी होती. श्रीमंत आणि दरारा असलेल्या आई बापाची व्यसनात वाया गेलेली दुसरी ऐदी पिढी तिसर्या पिढीला भिकेला बसविते हा अनुभव मी घेतला आहे. त्यांच्या नातवांच्या लग्नात पहिल्यांदा गावात तमाशा आला. हे नातू मंडळी म्हणजे माझ्या वर्ग मित्रांचे लहान बंधू- बांधव. तमाशाला नाचणाऱ्या बाया आल्या, गणपतराव आले , तगतराव आले. आता पर्यंत रामजी बाबाच्या कीर्तनावर पोसलेल्या मनाला नवीन Food for thought Or ...