आता नाही तर केंव्हा - एका मनातल्या गावाची कथा

  पडझड गावात माझ्या लहानपणी काही मोजकीच घरे होती ज्यांची मुले शाळेत चप्पल घालून येत, ते सुखवस्तू होते. ७०-८० एकर काळीच्या जमिनी, राहायला चुन्याची हवेली वजा पक्की घरे, देवढीतले लाकूड काम घराला शिसम ची खांब आणि आरे असलेले धाबे, खाली शहाबादी फरशा. मोठ मोठे ओटे, त्यांना लावलेल्या घोडे बांधायच्या कड्या, पाण्याचे हौद, मोरीला असलेले धुण्याचे दगड. फक्त गुरे बांधण्यासाठीचे, पत्र्याचे छप्पर असलेले, पक्के वाडे. त्यांचे राहणीमान सुद्धा डौलदार असे. गुलाबी, लाल लाल पागोटे, कानात भीक बाळ्या, बोटात वेगवेगळ्या अंगठ्या, किमती चढावे. छोट्या छकडा गाडीत त्यांची सवारी शेतातील बांधा पर्यंतच जात असे. या मंडळींची मुले बहुधा व्यसनी होती. श्रीमंत आणि दरारा असलेल्या आई बापाची व्यसनात वाया गेलेली दुसरी ऐदी पिढी तिसर्या पिढीला भिकेला बसविते हा अनुभव मी घेतला आहे. त्यांच्या नातवांच्या लग्नात पहिल्यांदा गावात तमाशा आला. हे नातू मंडळी म्हणजे माझ्या वर्ग मित्रांचे लहान बंधू- बांधव. तमाशाला नाचणाऱ्या बाया आल्या, गणपतराव आले , तगतराव आले. आता पर्यंत रामजी बाबाच्या कीर्तनावर पोसलेल्या मनाला नवीन Food for thought Or ...

  संध्याकाळी पडून गेलेला तुफान पाऊस , शेतात वाफ असेल कि नाही हि चिंता पण पेरायचा उत्साह अगदी लहान मुलासारखा. चलो - निकलो , व्होयो काई , कर अभी व्होयो नही थामारो ? काई थंडो मान्डो है थामारो. चला निघा , झाले का तुमचे ? अजून झाले नाही ! अरे कसले निवांत राव ? अरे आटोप राजा लवकर जीव जातोय माझा इथे , सगळे पेरणे व्हायला पाहिजे. पेरण्यासाठी आणि प्रोजेक्ट म्यानेजमेंट च्या परीक्षेला सारखाच अलर्ट पण लागतो. दलींदर लोकांचा तो विषय नाही त्यांनी तिकडे फिरकूही नये. बीजाचे रोपण हा पूजेचा विषय असतो , सारख्या लयीत , सारख्या तालासुरात , बैलांचे चालणे , पामरीचा वेग मागच्या पास धरनार्याचा वेग , चाड्ड्यावरची मुठ , माउलीचा वेग , मागे बैल हाणनार्याचा वेग सगळे कसे एक अद्वैत झालेले असते. सगळे बसतील पण त्यांना उसंत नाही , शेतकऱ्याला भरून येणारे आभाळ दिसते , त्याचा जीव कासावीस होतो , सगळे आज एकाच दिवशी पार पडलेत तर माझे पिक समान येयील. मोठ्या शेतकऱ्याला तर दुप्पट टेन्शन , पाऊस आला तर , काम अपूर्ण राहिले तर ? कितीतरी मजूर लावलेले असतात , त्यांची मजुरी वाया नको जायला. बिजवाई , मटेरेल भिजले तर ? पाणी आणून ठ...